می رود سوار موتور حاج همت می شود که مرا اسیرخودش کند، که مرا بفرستد به روزهای اول زندگی اش، درسال 1355، درکوچه پس کوچه های رفسنجان تا صدای نوزادی را بشنوم که پدر و مادرش، سیدجلال میر افضلی و بی بی فاطمه، هردوسید، کنارگوشش اذان بخوانند و به اسم صداش کنند: حمیدرضا و به شناسنامه غلامرضا بشناسندش.

   باید بروم بایستم کنارش تا بزرگ شدنش را ببینم ومرد شدنش را و درس خواندنش را. خودش می گفته معلمم و من به پرس وجو می فهمم که فوق دیپلم مکانیک بوده.

   از انبوه مه خاطراتش صورتی را می بینم شبیه او، برادرش، سیدرضا، که تیرهای سوزان روزهای انقلاب به اوج می بردش و آسید حمید را هم به اوج می خواند. آنقدر لباسش کهنه شده بود که جا برای وصله کردن نداشت اما اصرارداشت طوری وصله شود که مشخص نباشد. بازهمان لباس را پوشید مثل همیشه تمییز، مرتب، موهای شانه زده و بوی عطر می داد.

از هرکی می پرسم می گوید حمید رفته، رفته پا به پای بقیه، به جنگ، با پای برهنه. هیچ کس او را با کفش ندیده. گوش گوشک صداش می زدند سید پابرهنه

 می گه این سرزمین، این خاک قداست داره، خون شهید ریخته شده....حتی آن روز، 22اسفند62، درجزیره مجنون که سوار موتور حاج همت می شود و هردو می روند به سوی سرنوشتی به شیرینی عسل، پاهای سید، برهنه بود.

روایت علی سلمه ای دوست وهمرزم حمید:
عرا قی ها سوسنگرد را گرفته بودند و ما نمی دانستیم .

با یک تویوتای مخصوص بهداری رفتیم تو شهر .پنج شش نفری می شدیم .

تمام شهر ریخته بود به هم .یک حالت غیر عادی .آقا سید حمید گفت :برویم سپاه .هیچ کس تو سپاه نبود . گفت :برویم فرماندهی .آنجا هم کسی نبود .یک نفر آمد از ما پرسید که شما کی هستید .

اینجا چکار می کنید .از نگاهش معلوم بود با عراقی ها ارتباط داشته
با چرب زبانی می خواست نگاهمان دارد تا برود خبر دهد .

با تدبیر آقا سید حمید از دستش در رفتیم و رفتیم ژاندار مری و از آنجا هم حرکت کردیم به بیرون شهر .

دیدیم شهر را دارند می کوبند .حاج مهدی باقری رانندمان بود .پا را گذاشت روی پدال گاز و سر عت را گرفت .
تانک های عراقی داشتند از سوسنگرد می رفتند طرف حمیدیه .

ما را که دیدند ،بستندمان به گلوله .گلوله از بغل گوش مان رد می شد و نمی دانستیم چکار کنیم .
آقا سید گفت :تند تر گاز بده ،حاجی !و حاجی باقری پا را روی پدال گذاشت .

ماشین بال در آورده بود و می رفت .

همه مان حس عجیبی داشتیم .

فکر می کردیم اگر سرعتمان بیشتر باشد ،تیر و تر کش به ماشین کاری نیست .

ایستاده بودم کنار یک ماشین  .

منتظر کسی بودم .یک ماشین آمد اعلام کرد گردان 452 تخریب شده.

اول نفهمیدم چی گفت .بیشتر به فکر آن بودم که باید سر وقت می آمده و نیامده بود .

به ساعتم نگاه می کردم و چشم می چرخاندو تا طرف بیاید سر قرار .احساس کردم دلم آزرده شده .طبیعی بود .

ناراحتی ام می توانست برای نیامدن دوستم باشد .

ولی دیدم نه از دوستم ناراحت نیستم . از خودم ناراحتم .

گفتم :452!!؟دلم یک دفعه  فرو ریخت .

گفتم: نکند سید ؟لبم را گاز گرفتم و گفتم :خدا نکند .
گفتم ای دل غافل!دیدم دلم بد جوری شور می زند .

ماشین آمد و دوباره رد شد و اسم سید را گفت.

یک چیزی تو گلوم باد کرد .زدم به پیشانی خودم وگفتم :خاک بر سرت علی !جا ماندی .

راه می رفتم و حرف می زدم .

می گفتم :تو را به جدت قسم شفاعتم کن!اصلا نفهمیدم از کنار دوستم رد شدم  همین طور راه می رفتم وبا خودم حرف می زدم .

علی ناصری :

یک موتور تریل 125 داشتیم در اختیار سید بود .

با این که ما کار داشتیم و منطقه را برای عملیات بعدی شناسایی می کردیم ،آمد گفت آقای ناصری !من یک چند روزی می خواهم بروم .

گفتم :کجا ؟گفت :می خواهم بروم غرب .

گفتم :این جا ما..
گفت :من بلد نیستم اینجا مفت بخورم وبخوابم .
من بعد ها وقتی به این لحظه فکر می کردم ،حتی در روزهای اسارت ،به این نتیجه می رسیدم که عوض این که شهادت به سراغ او بیاید خودش می رفت سراغ شهادت .

همیشه روحیه آفندی(عملیاتی) داشت .

من آن خشم معروف مومن را فقط تو سید می دیدم .

با تمام این حرف ها گفتم :نه

خیلی ناراحت شد و رفت پیش علی هاشمی و گفت:علی آیه ولایت را نمی خواهد برام بخوانی .

من همه اینها را بهتر از تو بلدم .اگر یادت باشد،از روز اول شرط کردم که تا وقتی با شما کار می کنم که عملیات داشته باشید ،من مخلص تان هم هستم .

اگر عملیاتی در کار نیست، بگذارید بروم .
علی گفت :کجا ؟

سید گفت :غرب .بچه های لشکر ثارالله الان آنجا هستند .

می خواهم خودم را به آنها برسانم .

علی راضی شد و گفت:حالابمان فردا صبح برو .

سید گفت :نه همین الان باید حرکت کنم .
سید با همان موتور از جفیر تا غرب را رفت .بعدها وقتی برمی گشت ،آمد پیش علی هاشمی ،خندید و گفت :علی جان ،یک وقت از دست من ناراحت نشده باشی ؟
علی خندید و گفت:یک خط  طلبت .باشد بعد تلافی می کنم .
من هر وقت چشمم به حمیدیه و کرخه و آب روانش می افتد ،چهره جوان سید را می بینم که به من می خندد

علی محمدی نسب :
خدا رحمت کند محمد باقری را .خواب دید محله ی قطب آباد سبز پوش شده .

وقتی صبح آمد خوابش را تعریف کرد ،هر کس تعبیری داشت .
هیچ کس فکرش را نمی کرد که آن شال سبز نشان سید بودن است .

هیچ کس فکرش را نمی کرد. سید شهید شده باشد .

من که برای تشییع جنازه اش نبودم .ولی بچه هایی که رفته بودند ،آمدند و گفتند :مردم عزا دار نبودند .قطب آباد عزادار بود .

آن قدر پرچم زده بودند که ما تا حا لا تو عمرمان چنین چیزی ندیده بودیم .
خواب محمد علی این طور تعبیر شد .

خدا هر دوشان را رحمت کند.